Με
τον Αύγουστο να ψυχορραγεί, τον Σεπτέμβρη προ των πυλών, και τους
τελευταίους παραθεριστές να βρίσκονται σε άδεια, οι πόλεις γεμίζουν και
ξαναμπαίνουν αργά και σταθερά στους ρυθμούς τους. Οι μνήμες από το
καλοκαίρι δεν έχουν ακόμα σβύσει, όπως και τα κιλά που προστέθηκαν από
τις μικρές αμαρτίες.
Λένε
ότι η βαλίτσα της επιστροφής πολλές φορές δεν μπορεί να κλείσει από τις
αναμνήσεις των διακοπών και τα βότσαλα τις παραλίας, αλλά τον Σεπτέμβρη
δεν μπορούν (σε αρκετούς) να κουμπώσουν και τα παντελόνια ή οι φούστες.
Το
να περάσει κανείς καλά στις διακοπές του δεν είναι έγκλημα. Το
αντίθετο, πολλές φορές είναι και αναγκαίο. Με τόση πίεση και άγχος στην
καθημερινότητα, το να ξεχαστείς και να αποδράσεις από αυτή, είναι
λυτρωτικό. Αρκεί όμως να μην το παρακάνει. Και ειδικά με το φαγητό και
το αλκοόλ. Τις πιο πολλές φορές αιτία είναι η απρογραμμάτιστη διατροφή.
Που λογικό είναι να βγει εκτός προγραμματισμού, διακοπές πάμε όχι σε
οργανωμένο πλάνο εργασίας ή σε στρατόπεδο. Το αργοπορημένο ξύπνημα, οι
πρόχειρες επιλογές φαγητού (σε κάθε φάση της ημέρας), η μεγάλη
κατανάλωση φαγητού (χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς), η αυξημένη
κατανάλωση αλκοόλ όλα αυτά μαζί μπορούν να κατηγορηθούν για τα λίγα κιλά
παραπάνω.
Και
όμως οι πιο πολλοί που επιστρέφουν από τις διακοπές τους με κάποια κιλά
παραπάνω δύσκολα αναγνωρίζουν το γιατί έγινε αυτό. Γιατί η χαλαρή
αντιμετώπιση του θέματος του φαγητού και η ικανοποίηση από το ίδιο
(ωραίες ή νέες γεύσεις) ή η ικανοποίηση από τις συναναστροφές και την
παρέα είναι δυο σημαντικοί παράγοντες που αποτρέπουν κάποιο από το να
προσέξει. Αν μάλιστα προσθέσουμε σε αυτό και την (με καλούς όρους)
κοινωνική πίεση γύρω από το τραπέζι από τους φίλους, «έλα μωρέ καλοκαίρι
είναι, πάλι κάνεις δίαιτα» κλπ τότε εύκολα κάθε ιδέα αναστολής ή
προσοχής μπορεί να καμφθεί

